60 χρόνια από τη συνθήκη της Ρώμης. Ώρα για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

foto MK

60 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ.
ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ.
Του Μανώλη Κ. Κεφαλογιάννη

25η Μαρτίου 1957. Ρώμη. Γενέθλια ημερομηνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
60 χρόνια κοινής Ιστορίας της Ευρώπης συμπληρώνονται εφέτος.
Αλλά πριν πάμε στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ας δούμε τις συνθήκες της εποχής.
Γιατί η ένωση της Ευρώπης, έγινε επιτακτική ανάγκη;
Μία Ευρώπη, σας θυμίζω, που για αιώνες ήταν πεδίο συνεχών μαχών και αδιάκοπων πολέμων.
Και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα χτίστηκε μετά τις στάχτες δύο Παγκοσμίων Πολέμων.
Που θρηνήσαμε δεκάδες εκατομμύρια θύματα. Και μία γενικευμένη καταστροφή στις υποδομές, στους δρόμους, στα δίκτυα.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος καθόρισε ξεκάθαρα νικητές και χαμένους στο στρατιωτικό πεδίο.
Άφησε, όμως, όπως ο κάθε πόλεμος όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς «πληγωμένους». Βαριά ηττημένους.
Και αυτό το αντιλήφθηκε πρώτος, ο εκ των νικητών του Πολέμου.
Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ. Που δύο χρόνια μετά τη λήξη του σε μία ιστορική του ομιλία στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης.
Μίλησε πρώτος για την ανάγκη δημιουργίας των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης».
Με την ενεργό και ισότιμη συμμετοχή και των νικητών και των ηττημένων.
Βρετανών, Γάλλων και Γερμανών.
Μία Ένωση που θα τερμάτιζε τους πολέμους.
Και αυτή η ιδέα βρήκε άξιους συνεχιστές. Γνήσιους ευρωπαϊστές.
Όπως οι Ζαν Μονέ, Ρομπέρ Σουμάν, Πάουλ Χένρι Σπάακ και Αλτσίντε ντε Γκασπέρι και άλλοι.
Την έκαναν πράξη πολιτικοί ηγέτες ισχυρής ακτινοβολίας όπως οι Σαρλ Ντε Γκολ και Κόνραντ Αντενάουερ.
Το πρώτο βήμα έγινε με τη Συνθήκη του Παρισιού του 1951.
Όπου έξι κράτη –Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ολλανδία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο- υπέγραψαν την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα.

Σκοπός της Συνθήκης, η παγίωση της ειρήνης ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Πρωταρχικό στόχος η δημιουργία μιας κοινής αγοράς για τα κύριες πρώτες ύλης της πολεμικής βιομηχανίας, τον άνθρακα και το χάλυβα.

Έτσι χώρες που κατά την διάρκεια του πολέμου ήταν αντίπαλες τώρα μοιράζονταν και συνδιαχειρίζονταν την παραγωγή άνθρακα και χάλυβα.

Μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Παρισίων η διαδικασία της συνεργασίας των έξι κρατών-μελών γνώρισε μία διπλή αποτυχία. Ένα διπλό βήμα οπισθοχώρησης.

Το σχέδιο για τη δημιουργία κοινού ευρωπαϊκού στρατού απορρίφθηκε –νομίζω για δύο ψήφους- από τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση.

Κάτι που ανέτρεψε τα σχέδια για την Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα που αποσκοπούσε στη δημιουργία μίας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας με διπλό Κοινοβούλιο.

Η πρώτη απόπειρα ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης οδήγησε στην αναζήτηση πρακτικότερων πεδίων.

Όπως αυτό της οικονομικής συνεργασίας.

Έτσι φτάσαμε στις Συνθήκες της Ρώμης που υπογράφτηκαν 60 χρόνια πριν στις 25 Μαρτίου 1957.

Που θεωρείται επίσημα ως γενέθλια ημερομηνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δύο Διεθνείς Συνθήκες που τις υπέγραψαν η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία.

Με τις οποίες ιδρύθηκαν η γνωστή μας ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα) και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας.

Αρκετά χρόνια μετά το 1973 στην παρέα των έξι προστέθηκαν ακόμη τρεις.

Η Μεγάλη Βρετανία, η Ιρλανδία και η Δανία.

Το 1981 η ΕΟΚ των εννιά μελών έγινε ΕΟΚ των Δέκα.

Με την είσοδο της χώρας μας, της Ελλάδος.

Με την καθοριστική συμβολή, τις προσωπικές ενέργειες, την τόλμη και τη διορατικότητα του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Μία κορυφαία πολιτική του επιλογή.

Κόντρα, στο λαϊκισμό της εποχής. Που ξεσήκωνε τον κόσμο κατά της επιλογής Καραμανλή θεωρώντας την είσοδό μας καταστροφική.

Όλοι θυμάστε ή έχετε διαβάσει για το περίφημο σύνθημα της τότε αντιπολίτευσης: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Ο λαϊκισμός στη χώρα μας αλλάζει πρόσωπο, αλλάζει συνθήματα αλλά δυστυχώς δεν αλλάζει συνήθεια.

Να καταστρέφει, να σκοτώνει κάθε θετικό που προσπαθεί να γίνει στην Πατρίδα μας.

Και επειδή ζούμε καιρούς που ο αντιευρωπαισμός έγινε μόδα...

Ο αρνητικός ευρωσκεπτικιστής «trendy» κατά το συρμό της εποχής...

Καιρός να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους.

Απαντώντας, στο πρώτο εύλογο ερώτημα:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ευνοήσει την Ευρώπη και τους ευρωπαϊκούς λαούς;

Ασφαλώς, ναι.

Τους προσέφερε και τους προσφέρει 72 χρόνια πραγματικής και αδιασάλευτης Ειρήνης και κανονικής Δημοκρατίας.

Αντίστοιχα σε εμάς τις χώρες του Νότου 72 χρόνια Ειρήνης και 40 και πλέον χρόνια πραγματικής Δημοκρατίας.

Αυτή, είναι η μεγάλη συνεισφορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην Ευρώπη και στους ευρωπαϊκούς λαούς.

Εύλογο ερώτημα, δεύτερο:

Είχε η Ελλάδα άλλα θετικά από τη συμμετοχή της;

Μια δημοσκόπηση είναι, καθώς λέγεται, η φωτογραφία της στιγμής.

Το 2015 αποτέλεσε αναντίρρητα μια ενδιαφέρουσα στιγμή για να ρωτήσει κάποιος τους Έλληνες τι θεωρούν ότι κέρδισαν από τη συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αφενός γιατί, με κάποιες εξαιρέσεις, επρόκειτο για την τελευταία χρονιά που διανεμήθηκαν οι πόροι του ευρωπαϊκού πακέτου ΕΣΠΑ 2007-2013, προτού περάσουμε στη νέα περίοδο 2014-2020.

Επιπλέον, διότι υπήρξε μια χρονιά στην οποία η πορεία της χώρας σε ευρωπαϊκό πλαίσιο τέθηκε εν αμφιβόλω.

Η απάντηση στην παραπάνω ερώτηση, όποια κι αν είναι, απαντά ταυτοχρόνως σε κάποιες ακόμη ερωτήσεις:

Γιατί συνέβησαν όλα αυτά;

Γνωρίζουμε αλήθεια σε ποιους τομείς έχουν εισρεύσει ευρωπαϊκά χρήματα;

Γνωρίζουμε τελικώς πού η Ελλάδα έχει βγει κερδισμένη από τη συμμετοχή στην Ε.Ε.;

Μόλις το 36,3% των ερωτηθέντων απαντά ότι η Ελλάδα έχει βγει κερδισμένη "στην οικονομική ανάπτυξη και ευημερία" από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πρόκειται για ένα θαυμαστά χαμηλό ποσοστό, λαμβάνοντας υπόψη τα ευρωπαϊκά χρήματα που έχουν εισρεύσει στην Ελλάδα με σκοπό τη μόχλευσή τους στην ελληνική οικονομία, από τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα το 1982 κι έπειτα.

Το συνολικό ποσό υπολογίζεται περί τα 160 δισεκατομμύρια σημερινά ευρώ.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι πρόκειται για μια παταγώδη ελληνική και ευρωπαϊκή αποτυχία στον τομέα των δημοσίων σχέσεων. Στο κομμάτι της επικοινωνίας.

Είναι η πρώτη στη σειρά των απαντήσεων στις οποίες εκείνοι οι οποίοι θεωρούν τη χώρα ζημιωμένη στον τομέα αυτό είναι περισσότεροι από εκείνους που τη θεωρούν κερδισμένη.

Γιατί δυστυχώς...

Πέρα ή πίσω από τα νούμερα θριαμβεύουν ήδη εδραιωμένες αντιλήψεις και στερεότυπα.
Είναι, όμως η σημερινή Ευρώπη, η Ευρώπη που θέλουμε;
Είναι ελκυστική στους ευρωπαϊκούς λαούς;
Αποτελεί τον οραματισμό των ιδρυτών της;
Η απάντηση από έναν γνήσιο ευρωπαϊστή είναι εύκολη.
Όχι!

Η Ευρώπη προχωράει με δύο βήματα μπροστά και ένα πίσω.
Και σε πολλά θέματα κάνει άλματα πίσω.
Παράδειγμα, η διαχείριση της προσφυγικής κρίσης.
Που πιάστηκε αδιάβαστη και απροετοίμαστη.
Που άφησε να πάρουν τον πρώτο ρόλο, οι εθνικοί εγωισμοί, οι πολιτικές απομονωτισμού.
Που ακόμη και σήμερα αποτρέπουν τη σωστή υλοποίηση του προγράμματος μετεγκατάστασης προσφύγων.
Μία Ευρώπη που παρουσιάζει δυστυχώς σημαντικό, σημαντικότατο έλλειμμα ηγεσίας.
Γιατί είναι αδιανόητο, η Ευρώπη των 500 εκατομμυρίων να μην μπορεί να φιλοξενήσει 1 εκατομμύριο πρόσφυγες.
Την ίδια ώρα που μικρές χώρες όπως ο Λίβανος και η Ιορδανία φιλοξενούν κοντά στα 4 εκατομμύρια πρόσφυγες και η Τουρκία που όλοι –και ορθώς- μεμφόμαστε 3 εκατομμύρια.
Κοντά στο προσφυγικό πρόβλημα και τα υπόλοιπα.
Οικονομία, Ασφάλεια.
Και έτσι βρίσκουν γόνιμο έδαφος οι γλυκίζουσες φωνές του λαϊκισμού και του άγονου και στείρου ευρωσκεπτικισμού.
Που έχουν κοινό παρανομαστή.
Θα περνάμε καλύτερα μόνοι μας.
Εκεί, όσοι πραγματικά πιστεύουμε στην Ευρώπη πρέπει να δώσουμε πειστική απάντηση.
Γιατί όσοι πιστεύουμε στην ευρωπαϊκή ιδέα...
Θέλουμε περισσότερη και καλύτερη Ευρώπη.
Που θα προχωρήσει με γρήγορα βήματα.
Προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στην οικονομία.
Για να γίνει επιτέλους πραγματικότητα η Οικονομική και Νομισματική Ένωση.
Που έχει μείνει στο δεύτερο κομμάτι της. Τη Νομισματική.
Γιατί αν η Ευρώπη είχε πραγματικά ΟΝΕ και όχι ΝΕ θα είχε τα απαραίτητα χρηματοδοτικά εργαλεία να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση.
Θα είχε τα χρηματοδοτικά εργαλεία που είχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και ξεπέρασαν την κρίση.
Μία κρίση που ξεκίνησε εκεί αλλά ο ιός καταπολεμήθηκε γρήγορα.
Με έκδοση κρατικών ομολόγων, με εκτύπωση χρήματος, έστω και λίγο πληθωριστικού.
Και η Ευρώπη που κόλλησε τον ιό δεν είχε τη δυνατότητα να κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Άρα ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σημαίνει κοινή οικονομική και νομισματική πολιτική.
Αλλά ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σημαίνει και Ευρώπη μίας φωνής στην εξωτερική της πολιτική.
Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σημαίνει κοινή πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας.
Αλήθεια, αναλογιστείτε τι σημαίνει για την Πατρίδα μας η πραγματικά κοινή ευρωπαϊκή πολιτική στα θέματα άμυνας και ασφάλειας.
Ειδικά αυτές τις μέρες που παρατηρούμε όλοι μας μία διαρκώς κλιμακούμενη πρόκληση από τους ανατολικούς γείτονές μας.
Αλλά εδώ θέλω να σημειώσω σε αυτό το θέμα κάτι σημαντικό.
Η Ευρώπη που κάποιοι κατηγορούν και της ρίχνουν όλα τα αναθέματα αντιδρά σθεναρά στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας.
Καταγγέλλοντάς την ότι δεν σέβεται τις σχέσεις καλής γειτονίας.
Γιατί παραβιάζει συστηματικά τον ελληνικό εναέριο χώρο και τα ελληνικά χωρικά ύδατα.
Την καταγγέλλει ότι δεν σέβεται και αμφισβητεί τη Διεθνή Συνθήκη της Λωζάννης. Άρα το Διεθνές Δίκαιο.
Την καταγγέλλει ότι όσο δεν αναγνωρίζει κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί να γίνει μέλος της.
Την καταγγέλλει ότι η πορεία της ειδικά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2015 δεν προσομοιάζει σε κράτος δικαίου.
Την καταγγέλλει ότι παρουσιάζει σημαντικό έλλειμμα δημοκρατίας που την απομακρύνει από την Ευρώπη.
Την Ευρώπη των Αρχών και των Αξιών.
Που είμαι βέβαιος ότι θα προχωρήσει μπροστά.
Και θα δώσει πειστική απάντηση στους λαϊκιστές εποχής.
Τους διάφορους Φάρατζ, Λεπέν, Μπέμπε Γκρίλο, Ιγκλέσιας.
Που ονειρεύονται τη διάλυσή της. Που επενδύουν πολιτικά σε αυτήν.
Γιατί 60 χρόνια μετά η Ενωμένη Ευρώπη οφείλει.
Να εμπνεύσει και πάλι τους πολίτες της Ευρώπης.
Να μην είναι όραμα των ιδρυτών της.
Αλλά κατάκτηση των λαών της.
Και όλοι πρέπει να θυμόμαστε τα κυρίαρχα αγαθά που μας πρόσφερε και μας προσφέρει.
Την Ειρήνη και τη Δημοκρατία.
Γι' αυτό οφείλω να υπενθυμίσω σε όλους αυτούς τους αρνητές της Ευρώπης.
Όποιος δεν γνωρίζει την Ιστορία, είναι καταδικασμένος να την ζήσει ξανά στη χειρότερή της μορφή.

Πρόγραμμα για τον εκδημοκρατισμό της Οικονομίας και τη Μεταβίβαση της οικονομικής δύναμης στους εργαζομένους (ESOP)

MK 01

Άρθρο του Μανώλη Κεφαλογιάννη στην εφημερίδα τα ΝΕΑ της 1η Φεβρουαρίου.

 

Ο ΔΟΛ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ στην συμβολική τιμή του 1€.

Τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα τελευταία χρόνια οι επιχειρήσεις του Τύπου στην Ελλάδα έχουν οδηγήσει πολλά ΜΜΕ έντυπα και ηλεκτρονικά στη διακοπή των εργασιών τους και εκατοντάδες εργαζομένους, δημοσιογράφους, τεχνικούς κ.λπ. στην ανεργία.

Το ζητούμενο στην παρούσα φάση δεν είναι ο καταλογισμός ευθυνών. Αυτό πιθανότατα θα γίνει. Σήμερα, όμως, που ένας ακόμη μεγάλος δημοσιογραφικός οργανισμός οδηγείται στην πτώχευση τα ζητούμενα είναι άλλα.

- Η απειλή στην πολυφωνία και στην ενημέρωση των πολιτών.

- Το φάσμα της ανεργίας για τους εργαζόμενους στο ΔΟΛ.

Σε αυτά θα πρέπει να δώσουμε πειστικές και πιεστικές λύσεις.

Γιατί έχουμε υποχρέωση και απέναντι στους αναγνώστες και απέναντι στους εργαζόμενους. Σε όλους αυτούς που ακόμη κρατούν ανοικτά και όρθια τα έντυπα του δημοσιογραφικού οργανισμού.

Πριν αρκετά χρόνια στο βιβλίο μου «Προβλήματα Δημοκρατίας» είχα αφιερώσει ένα ολόκληρο κεφάλαιο για τον εκδημοκρατισμό της Οικονομίας και τη Μεταβίβαση της οικονομικής δύναμης στους εργαζομένους.

Η υιοθέτηση της αρχής ότι ο εργαζόμενος μπορεί να αποκτήσει κεφάλαιο με μόνο μέσο την εργασία του.

Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει εφαρμοστεί σε 12.000 μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις με 12 εκ. εργαζομένους και με σημαντικά αποτελέσματα. Ανάμεσά τους, οι πολύ γνωστές εταιρείες AVIS και XEROX όπου το 75% των μετοχών ανήκει στους εργαζόμενους αποδίδοντάς τους ένα δεύτερο μισθό από τα κέρδη των επιχειρήσεων.

Το μοντέλο αυτό μπορεί να εφαρμοστεί και στη χώρα μας, με την συνεργασία κυβέρνησης - Βουλής και εργαζομένων. Ειδικά σήμερα που ο ΔΟΛ θα οδηγηθεί στην πτώχευση και οι εργαζόμενοι του στην ανεργία.

Μπορούν, λοιπόν να μεταβιβαστούν οι μετοχές του στους εργαζόμενους που θα πάρουν την τύχη του Οργανισμού στα χέρια τους. Αυτό, ασφαλώς, προϋποθέτει από τις πιστώτριες Τράπεζες ρύθμιση του δανεισμού του Οργανισμού ώστε να καταστεί άμεσα βιώσιμος.

Τώρα δεν είναι η ώρα απόδοσης ευθυνών. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει.

Είναι, όμως η ώρα που κανένας μας δεν πρέπει να παραμείνει απαθής και άφωνος στον περιορισμό της πολυφωνίας στην ενημέρωση και κυρίως μπροστά στο φάσμα της ανεργίας 600 εργαζόμενων και ίσως πολύ περισσότερων ακόμη από τις συνεργαζόμενες εταιρείες με το ΔΟΛ.

Συνένετευξη Μανώλη Κεφαλογιάννη στον Σπύρο Γκουτζάνη για το Αθηναικό Πρακτορείο Ειδήσεων

foto MK

Συνένετευξη Μανώλη Κεφαλογιάννη στον Σπύρο Γκουτζάνη για το Αθηναικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Πώς είδατε την αντιπαράθεση των πολιτικών αρχηγών στην Βουλή την εβδομάδα που πέρασε;

Το χιλιοπαιγμένο έργο «διαφθορά και διαπλοκή». Ηταν όμως τόχος η καταπολέμηση της διαφθοράς και της διαπλοκής; Ασφαλώς όχι. Στόχος, ο διαρκής αποπροσανατολισμός της ελληνικής κοινωνίας. Από τα προβλήματα που του συσσώρευσε και του συσσωρεύει η επικίνδυνη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Ωστόσο ο πρωθυπουργός απηύθηνε κάποια ερωτήματα -που είχαν και προσωπική διάσταση-, τα οποία έμειναν αναπάντητα.

Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας απάντησε σε όλα, αλλά ήταν και ο μόνος που παρουσίασε συγκεκριμένες προτάσεις για την Διαφάνεια.

Προτάσεις που έχουν στόχο την ενδυνάμωση και την ενεργοποίηση της Πολιτείας, της δικαστικής εξουσίας, των πολιτών, των μη κυβερνητικών οργανώσεων και των μέσων μαζικής ενημέρωσης σε ένα κοινό μέτωπο κατά της διαφθοράς και στην απαίτηση για διαφάνεια και λογοδοσία στην άσκηση δημόσιας εξουσίας.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν απάντησε για τη Νέα Διαπλοκή, τις Άδειες των Καναλιών, τις off shore στην "Αυγή", τις παρεμβάσεις στην Δικαιοσύνη.

Το χρέος της ΝΔ είναι ένα ερώτημα. Το ότι ο κ. Μητσοτάκης είναι νέος αρχηγός δεν απαλλάσσει τη ΝΔ, το κόμμα έχει συνέχεια, ή μήπως όχι;

Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας στην τοποθέτησή του στη Βουλή ήταν ξεκάθαρος και κατηγορηματικός. Η Νέα Δημοκρατία θα αποπληρώσει όλες τις οφειλές της. Και προχώρησε και παρακάτω σημειώνοντας ότι όλη η κρατική επιχορήγηση που θα λαμβάνει πλέον η Νέα Δημοκρατία θα πηγαίνει αποκλειστικά στην αποπληρωμή των χρεών που έχει λάβει.

Μετά και την συζήτηση στην Βουλή την εβδομάδα που μας πέρασε, τι περιθώριο συνεννόησης υπάρχει μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων;

Με την ερώτησή σας μου δίνεται την ευκαιρία να σας ενημερώσω ότι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε όλα τα θέματα εθνικού ενδιαφέροντος υπάρχει όχι μόνο συναίνεση μεταξύ των Ελλήνων ευρωβουλευτών του δημοκρατικού τόξου αλλά και συνεργασία.

Αντίθετα, ο πρωθυπουργός ο κύριος εκφραστής της κομματικής γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε ομιλία του είτε αυτή γίνεται σε στενό κομματικό ακροατήριο είτε στη Βουλή ενώπιον όλων των Ελλήνων ακολουθεί και συντηρεί έναν ακραίο διχαστικό λόγο. Σας θυμίζω κάποιες από τις ρήσεις του, «ή εμείς ή αυτοί», «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν».

Διχάζει όταν αυτοδηλώνεται σαν ο μόνος γνήσιος εκφραστής του ελληνικού λαού και κατηγορεί τους πολιτικούς του αντιπάλους σαν εκπροσώπους των δανειστών.

Διχάζει όταν πυροδοτεί κοινωνικούς αυτοματισμούς βάζοντας τη μία κοινωνική ή επαγγελματική ομάδα απέναντι στην άλλη για μικροκομματικά οφέλη.

Άρα το ερώτημα αυτό σας παρακαλώ να το απευθύνεται στον Αλέξη Τσίπρα.

Μπορεί όμως να υπάρξει έξοδος από την κρίση δίχως μία μεγάλη συνεννόηση, και δεν εννοώ συγκυβέρνηση ή οικουμενική, αλλά συναίνεση σε κάποια βασικά ζητήματα;

Η συγκυβέρνηση του ακραίου Λαϊκισμού οφείλει μία μεγάλη και ειλικρινή συγνώμη από τον ελληνικό λαό. Για τα τεράστια ψέματα που είπε. Νομίζω πια όλοι τα ξέρουν, τα έχουν βιώσει γιατί τα έχουν πληρώσει. Δυσβάστακτους φόρους έμμεσους και άμεσους και υπέρμετρα αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές. Περικοπές κύριων και επικουρικών συντάξεων. Κλείσιμο τραπεζών. Περιορισμός στην κίνηση κεφαλαίων.

Οφείλει μία συγνώμη γιατί με τη «σκληρή διαπραγμάτευση που θα άλλαζε και την Ελλάδα και την Ευρώπη» η αυταπάτη κόστισε στην ελληνική οικονομία μέσα σε έξι μήνες περίπου 90 δις ευρώ. Και την κράτησε ακίνητη και δεμένη στο σφιχταγκάλιασμα της ύφεσης.

Σήμερα, όλοι πια το παραδέχονται. Φίλοι και αντίπαλοι. Ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διέκοπτε βίαια την πορεία της κυβέρνησης Σαμαρά με πρόσχημα την προεδρική εκλογή. Η χώρα θα είχε βγει από τα μνημόνια και την κρίση και θα πορευόταν με ασφάλεια στην Ανάπτυξη.

Αυτή η ειλικρινής συγνώμη θα είναι το πρώτο βήμα για να προχωρήσουμε. Να συμφωνήσουμε στα βασικά για τη χώρα. Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, Ελεύθερη Οικονομία, Ευρωπαϊκός Προσανατολισμός. Με αυτά παρακαταθήκη μπορούμε να οδηγήσουμε τη χώρα στην επόμενη μέρα.

Επιμένετε στο αίτημα για εκλογές. Βλέπετε να γίνονται σύντομα, ας πούμε μέσα στο 2017;

Η ελληνική κοινωνία είναι η επισπεύδουσα. Σας θυμίζω τα ποιοτικά στοιχεία όλων των δημοσκοπήσεων που έχουν δημοσιευθεί τον τελευταίο καιρό. Μηδέ της δημοσκόπησης που δημοσιεύτηκε στην κομματική "Αυγή". Το 90% των συμμετεχόντων στο ερώτημα για την αποδοχή ή μη της κυβέρνησης απαντούν αβίαστα ότι δεν την αποδέχονται. Πιστεύουν ότι η παραμονή της στην εξουσία είναι ζημιογόνα για τη χώρα. Αλλά ακόμη και αν δεν υπήρχαν οι δημοσκοπήσεις όλοι εμείς που κινούμαστε μέσα στον κόσμο πιάνουμε το σφυγμό του.

Ευτυχώς, το «λάδι στο καντήλι» της κυβέρνησης Τσίπρα τελειώνει γρήγορα. Και η χώρα πολύ σύντομα θα οδηγηθεί σε εκλογές. Εκλογές που θα δώσουν ένα τελειωτικό χτύπημα στο Λαϊκισμό και στους Λαϊκιστές. Που θα αναδείξουν τη Νέα Δημοκρατία κυβέρνηση και τον Κυριάκο Μητσοτάκη πρωθυπουργό. Για να ξεκινήσει το δύσκολο έργο της ανόρθωσης της χώρας.

Εάν γίνετε κυβέρνηση γιατί νομίζετε ότι θα διαχειριστείτε με καλύτερο τρόπο μία πολύ δύσκολη κατάσταση στην οικονομία και στην κοινωνία;

Η ελληνική κοινωνία στο τέλος του 2014 ήταν κουρασμένη αλλά έβλεπε με πιο αισιόδοξη ματιά το μέλλον της. Οι πρώτες μειώσεις φόρων ήταν πια όχι υπόσχεση αλλά πραγματικότητα. Το ΦΠΑ στην εστίαση είχε πέσει δέκα μονάδες από το 23% στο 13%. Στον προϋπολογισμό του 2015 η κυβέρνηση Σαμαρά είχε εγγράψει και θα έκανε πράξη και άλλες μειώσεις. Στην εισφορά αλληλεγγύης, στον ΕΝΦΙΑ.

Σήμερα, αφού τον Ιανουάριο του 2015 παρασύρθηκε από τις σειρήνες του Λαϊκισμού είναι οργισμένη και απαισιόδοξη. Και απαιτεί μόνο αλήθειες. Αξιοπιστία από τους πολιτικούς και το πολιτικό σύστημα. Σχέση πραγματικής εμπιστοσύνης.

Και αυτή την εμπιστοσύνη οφείλει και πρέπει να αποκαταστήσει η Νέα Δημοκρατία. Γι΄ αυτό ο πρόεδρός της έχει δεσμευτεί απέναντι στον ελληνικό λαό σε μία Συμφωνία Αλήθειας. Και αυτή τη δέσμευση την τήρησε στο έπακρο με την ομιλία του στην πρόσφατη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Η έξοδος από την κρίση απαιτεί ένα εθνικό σχέδιο δράσης. Που θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: Εμπροσθοβαρείς μεταρρυθμίσεις. Μείωση φόρων και ασφαλιστικών εισφορών. Ιδιωτικοποιήσεις και επενδύσεις που θα παράξουν νέο πλούτο. Περιστολή δαπανών.

Όλα αυτά που δεν μπορεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Το αποδεικνύει κάθε μέρα. Από ιδεοληπτική αγκύλωση κρατισμού.

Πώς βλέπετε την εξέλιξη της υπόθεσης των τηλεοπτικών αδειών που έχει φθάσει στο Συμβούλιο της Επικρατείας; Εκτιμάτε ότι μπορεί να υπάρξει απόφαση για ακύρωση του διαγωνισμού; Τι συνέπειες θα έχει μία τέτοια εξέλιξη;

Επειδή βρισκόμαστε επιτέλους προ των πυλών της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας που θα κρίνει τη συνταγματικότητα του νόμου Παππά δεν θα ήθελα να αναφερθώ εκτενώς στο θέμα αυτό. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, στους Έλληνες δικαστές. Η συντριπτική τους πλειοψηφία αποτελεί τους φυσικούς κληρονόμους του Μιχαήλ Στασινόπουλου. Του εμβληματικού προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας που έβαλε απέναντι στις βουλήσεις της δικτατορίας την τήρηση των νόμων. Και τιμωρήθηκε με κατ' οίκον περιορισμό.

Απλά, δύο προσωπικές επισημάνσεις. Πιστεύω ότι θα ήταν προς όφελος της διαφάνειας η τελεσίδικη απόφαση να είχε εκδοθεί πριν τη διενέργεια του διαγωνισμού. Και εξακολουθώ να πιστεύω στην ανάγκη ύπαρξης των Ανεξάρτητων Αρχών με τις δικαιοδοσίες που έχουν όπως αυτές ορίζονται από το Σύνταγμα.

Η κυβέρνηση σας κατηγορεί ότι αναφέρεστε συνεχώς στην Δικαιοσύνη και ότι αυτό συνιστά προσπάθεια παρέμβασης στις υποθέσεις που διερευνά, με πρώτη την υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών

«Φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης».

Πρώτη προσπάθεια παρέμβασης. Ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη που παραχώρησε στα πλαίσια της ΔΕΘ μας δήλωσε ανερυθρίαστα ότι δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα το Συμβούλιο της Επικρατείας να ακυρώσει το νόμο Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες ως αντισυνταγματικό.

Δεύτερη προσπάθεια παρέμβασης. Η πρόεδρος του Αρείου Πάγου εξερχόμενη του Μαξίμου μετά τη συνάντηση των προέδρων των Τριών Ανωτάτων Δικαστηρίων με τον πρωθυπουργό δήλωσε ότι συζητήθηκε το μισθολογικό των δικαστών και έλαβε τη δέσμευση του πρωθυπουργού ότι δεν θα υποστούν μειώσεις.

Για να καταλάβουμε. Η συνάντηση του πρωθυπουργού με την ηγεσία της Δικαιοσύνης εξαντλήθηκε σε συντεχνιακή συζήτηση. Γιατί δεν μπορεί να αποτελεί το μισθολογικό αντικείμενο συζήτησης μεταξύ τους. Αφορά τις ενώσεις των δικαστών. Όχι της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Που η στάση της προβληματίζει.

Τρίτη προσπάθεια παρέμβασης. Στην ίδια συνάντηση συζητήθηκε και η αύξηση του ορίου παραμονής των δικαστών. Κατά παράβαση του άρθρου 88 παρ. 5του Συντάγματος που σαφώς ορίζει ότι οι δικαστές αποχωρούν από την υπηρεσία τους όταν συμπληρώσουν το 65ο έτος, ενώ οι ανώτατοι δικαστές όταν συμπληρώσουν το 67ο έτος.

Σύμπτωση, ότι η πρόεδρος του Αρείου Πάγου συμπληρώνει το συντάξιμο όριο στις 30 Ιουνίου 2017.

Να σας θυμίσω και κάτι ακόμη. Ο πρωθυπουργός στο κλείσιμο των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησής του το Φεβρουάριο του 2015 είχε κλείσει με στόμφο λέγοντας, «είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος». Πριν από αυτή την έκρηξη βερμπαλισμού ο πρωθυπουργός όφειλε να είχε διαβάσει το Σύνταγμα.

Με την εμπειρία σας του ευρωκοινοβουλίου, βλέπετε προοπτική ρύθμισης του ελληνικού χρέους μέχρι το τέλος του έτους όπως προσπαθεί η κυβέρνηση;

Μιλάμε φαντάζομαι για την ίδια κυβέρνηση που θα κούρευε το χρέος μονομερώς κατά 80%. Και ύστερα ήρθε η οδυνηρή πραγματικότητα. Και η κορυφή στην οποία στοχεύει είναι η υλοποίηση της απόφασης που είχε πάρει το Eurogroup το Νοέμβριο του 2012. Μία απόφαση για την οποία κατηγορούσε τουλάχιστον σαν προδοτική την τότε κυβέρνηση. Όλοι, επίσης θυμόμαστε τις άναρθρες κραυγές για το καταστροφικό PSI. Καλό θα ήταν να διαβάσουμε όλοι το προσχέδιο του προυπολογισμού που κατέθεσε πρόσφατα η κυβέρνηση. Στο κεφάλαιο «Δαπάνες εξυπηρέτησης χρέους» αναφέρει: «Οι δαπάνες για τόκους του χρέους της Κεντρικής Διοίκησης μετά το 2012 διαμορφώνονται στα επίπεδα των 5.500-6.000 εκ. ευρώ μειωμένες το 2013 κατά 50% σε σχέση με το 2012. Αντίστοιχες μειώσεις παρουσιάζουν και ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η μείωση αυτή οφείλεται στη μείωση του ύψους του δημοσίου χρέους μετά την ανταλλαγή των ομολόγων (PSI) του Μαρτίου του 2012 και την επαναγορά του Δεκεμβρίου του 2012, τη μείωση των επιτοκίων των δανείων του μηχανισμού στήριξης και την αναβολή καταβολής τόκων για τα δάνεια που χορηγήθηκαν από το Ευρωπαικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας».

Για να έρθουμε λοιπόν στο ερώτημά σας. Το πρόβλημα του ελληνικού χρέους είναι ένα και μόνο. Η εξυπηρέτησή του. Και κυρίως μετά το 2022. Αυτό το πρόβλημα έλυνε η απόφαση του 2012. Που μιλούσε για επιμήκυνση καταβολής και πιθανή μείωση επιτοκίων. Και αυτή η ρύθμιση θα γίνει μετά το πέρας του υφιστάμενου προγράμματος το 2018.

Με δύο εκλογές στις μεγάλες χώρες της ΕΕ, πρώτα στην Γαλλία και μετά στην Γερμανία, τι περιθώριο έχει η Ελλάδα να πετύχει καλύτερες προϋποθέσεις διαχείρισης της κρίσης;

Η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει με γρήγορα βήματα στους τομείς των μεταρρυθμίσεων, των αποκρατικοποιήσεων και των επενδύσεων. Που θα παράξουν νέο πλούτο. Θα μειώσουν την ανεργία και θα την βοηθήσουν να αφήσει πίσω της την ύφεση και να επιστρέψει στην ανάπτυξη. Αυτό θα την βοηθήσει να διαχειριστεί καλύτερα την κρίση. Ή μάλλον, θα την βγάλει από την κρίση.

Οι μεγαλοστομίες της σημερινής κυβέρνησης ότι θα αλλάξει την Ευρώπη ακόμη ηχούν στα αυτιά μας. Και αν κάποτε προκαλούσαν γέλιο τώρα γίνονται επικίνδυνες.

Συνολικότερα, το πρόγραμμα που υλοποιεί η κυβέρνηση και το οποίο έχουν επιβάλλει οι θεσμοί, νομίζετε ότι είναι βιώσιμο; Ότι εάν υποθέσουμε ότι εφαρμοστεί πλήρως θα δώσει λύση στο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας;

Οι θεσμοί έχουν επιβάλλει στόχους. Τα μέτρα που υλοποιούν αυτούς τους στόχους έχουν αποφασιστεί και ψηφιστεί από την κυβέρνηση. Έχω κάνει συγκεκριμένες ερωτήσεις προς τον Επίτροπο Οικονομικών κ. Πιέρ Μοσκοβισί για το αν οι θεσμοί επέβαλλαν την κατάργηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ στη νησιωτική Ελλάδα, την εξίσωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης του αγροτικού πετρελαίου με αυτό της κίνησης και την αύξηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο κρασί. Και οι τρεις απαντήσεις ίδιες. Όλα τα παραπάνω αποτελούν απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης. Και όσο θα παίρνει μέτρα με κατεύθυνση αύξησης φόρων, ασφαλιστικών εισφορών ασφαλώς το πρόγραμμα δεν θα βγει.

Σας το είπα ήδη. Απαιτείται αλλαγή. Μεταρρυθμίσει, αποκρατικοποιήσεις, επενδύσεις. Που θα μειώσουν την ανεργία και θα παράξουν νέο πλούτο. Απαιτείται μείωση φόρων, περιστολή δαπανών.

Αλλά η σημερινή κυβέρνηση είναι αλλεργική στις επενδύσεις και στις αποκρατικοποιήσεις. Τις υπονομεύει. Έχει μία και μόνη στρεβλή αντίληψη. Τον κρατισμό.

Σας βρίσκει σύμφωνο η φιλελεύθερη στροφή της ΝΔ υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη;

Η Νέα Δημοκρατία παραμένει σταθερά προσηλωμένη από την ίδρυσή της μεταξύ άλλων στην ελεύθερη οικονομία, στην πολιτική των ίσων ευκαιριών για όλους τους πολίτες, στην ανάγκη για ευημερία και ασφάλεια της ελληνικής κοινωνίας, στην προστασία των κοινωνικά αδυνάτων. Τα υπόλοιπα κόμματα στρέφονται προς την ιδεολογία μας.

Βλέπετε ενδεχόμενο ίδρυσης νέων κομμάτων στο κεντροδεξιό φάσμα;

Τα κόμματα ιδρύονται μέσα από την κοινωνία. Για να καλύψουν πραγματικές της ανάγκες. Με σαφές ιδεολογικοπολιτικό στίγμα. Όχι από προσωπικές φιλοδοξίες κάποιων επίδοξων προέδρων.

Πώς βλέπετε το δεύτερο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που άρχισε την Πέμπτη;

Αφορά μόνο τις εσωκομματικές ισορροπίες των συνιστωσών και των τάσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Τη σειρά εκλογής τους στην Κεντρική Επιτροπή του.

Δεν αφορά την ελληνική κοινωνία. Δεν αφορά την πραγματική Πολιτική. Και ασφαλώς δεν θα είναι κανένας καταλύτης εξελίξεων σε Ελλάδα και Ευρώπη όπως με στόμφο μας δήλωσε ο γραμματέας του.

Σας ανησυχούν οι εξελίξεις στο προσφυγικό-μεταναστευτικό; Υπάρχει κίνδυνος επανάληψης των μαζικών ροών προς τα ελληνικά νησιά;

Η Τουρκία δυστυχώς συνεχίζει να βλέπει το τεράστιο πρόβλημα του προσφυγικού και μεταναστευτικού σαν τη χρυσή της ευκαιρία. Να ενταχθεί στην Ευρώπη χωρίς να έχει συμμορφωθεί με τις Αρχές και τις Αξίες της Ευρώπης. Να μετακινούνται χωρίς βίζα ελεύθερα οι Τούρκοι πολίτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς να έχει εκπληρώσει τα προαπαιτούμενα. Να λάβει χρηματοδοτήσεις από την ΕΕ χωρίς να ικανοποιεί τις δεσμεύσεις που έχει πάρει με τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας τον περασμένο Μάρτιο. Και σαν μοχλό πίεσης χρησιμοποιεί την ανάσχεση ή μη των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη. Και αυτό ασφαλώς είναι ανησυχητικό για εμάς ως πρώτης χώρας εισόδου των προσφύγων και των μεταναστών στην Ευρώπη.

Σελίδα 1 από 17