Στη Δημοκρατία την ιστορική ευθύνη την έχει μόνο ο λαός! Άρθρο του Μανώλη κ. Κεφαλογιάννη

foto MK

Στη Δημοκρατία την ιστορική ευθύνη την έχει μόνο ο λαός!

Άρθρο του Μανώλη κ. Κεφαλογιάννη

Οι μεγαλόστομες και οι ανέφικτες υποσχέσεις του σημερινού πρωθυπουργού το 2014 μεταλλάχθηκαν σε αυταπάτες και κατέληξαν σε φιάσκο αφού κόστισαν –και συνεχίζουν να κοστίζουν- και στην ελληνική οικονομία και στην ελληνική κοινωνία
Αλλά, παραμένει αμετανόητος.
Σε όλες τις τελευταίες ομιλίες του επιχειρεί να μιλήσει για την επόμενη μέρα της χώρας. Που δήθεν σχεδιάζει. Όπου βρεθεί και όπου σταθεί εκφωνεί το νέο του «αφήγημα». Αυτοβαφτίζεται, «ο φίλος των επενδυτών». Που θα φέρει στη χώρα «δίκαιη ανάπτυξη με οικολογικές ανησυχίες».
Αλλά κρύβει «κάτω από το χαλί» το πραγματικό του σχέδιο. Να ναρκοθετήσει και πάλι την επόμενη μέρα της χώρας μας. Να μπλοκάρει και πάλι την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με την προεδρική εκλογή. Και να προκαλέσει νέες εκλογές στις αρχές του 2020 με το σύστημα της απλής αναλογικής.
Δεν τον ενδιαφέρει καθόλου το μέλλον του τόπου. Δεν τον αφορά αν η χώρα οδηγηθεί σε περιπέτεια λόγω ακυβερνησίας. Το μόνο που τον νοιάζει είναι ο εαυτός του. Και πως θα παραμείνει «παράγοντας του τόπου».
Εξηγούμαι. Οι «ηρωικές» δηλώσεις περί εξάντλησης της τετραετίας θα αποδειχθούν πολύ σύντομα ένα ακόμη ψέμα Τσίπρα. Η χώρα θα οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές μέσα στο 2018. Πιθανότατα τον Ιούνιο ή το αργότερο τον Οκτώβριο. Για να έχει το χρόνο να μπορέσει να ξεδιπλώσει το νέο μεγάλο ψέμα. Ότι αυτός δεν θα εφάρμοζε ποτέ την περικοπή των συντάξεων και τη μείωση του αφορολόγητου από 01/01/2019.
Επιθυμία του είναι να οδηγήσει «λαβωμένη» τη Νέα Δημοκρατία και «φοβισμένη» την υπόλοιπη αντιπολίτευση στην προεδρική εκλογή. Ποντάροντας, στη μη εκλογή προέδρου, στη διάλυση της Βουλής και στη διενέργεια νέων εκλογών με το σύστημα της απλής αναλογικής.
Ο νομοθέτης του Συντάγματος του ΄75 επιθυμούσε να εκλέγεται ο Πρόεδρος με αυξημένη πλειοψηφία 180 ψήφων γιατί επιζητούσε το πολιτικό σύστημα να συναινεί στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας. Και να μην είναι απλώς η επιλογή μίας κυβερνητικής πλειοψηφίας. Δεν πίστευε, όμως, ποτέ ότι το συγκεκριμένο άρθρο θα χρησιμοποιείτο από την αντιπολίτευση σαν όπλο εκβιασμού για να διακόψει βιαίως το βίο μίας κυβέρνησης. Για να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές. Ο τόπος πλήρωσε σκληρά τις δύο τελευταίες προεδρικές εκλογές.
Το 2009, έριξε στη διετία την κυβέρνηση Καραμανλή. Το 2014 την κυβέρνηση Σαμαρά. Με τις οδυνηρές συνέπειες που όλοι γνωρίζουμε.
Η νέα κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που θα προκύψει από τις εκλογές θέλει μπροστά της «καθαρό ορίζοντα», «καθαρό διάδρομο». Για να προχωρήσει απερίσπαστη στο δύσκολο έργο που θα αναλάβει. Την ανόρθωση της χώρας. Και θα πρέπει να κριθεί στο τέλος του βίου της.
Πολιτικές λύσεις υπάρχουν. Απαιτείται, πολιτικό θάρρος.
Στις κρίσιμες ώρες απαιτούνται καθαρές λύσεις.
Και στη Δημοκρατία, την ιστορική ευθύνη την έχει μόνο ο λαός.
Ο πρωθυπουργός πριν λίγες μέρες στην Κρήτη δήλωσε με στόμφο. «Είμαστε εδώ για να κινήσουμε προς τα μπρός το τροχό της ιστορίας». Ξεχνώντας, προφανώς, την εγγενή αδυναμία του. Καθώς πάντα βρίσκεται στη λάθος πλευρά της Ιστορίας.
Αλλά, όλοι μας κρινόμαστε και θα κριθούμε.
Αν θα μείνουμε μία απλή καταγραφή της Ιστορίας ή αν δικαιωματικά θα μας γράψει η Ιστορία.

Μανώλης Κεφαλογιάννης: «Ο Αλ. Τσίπρας διάγει τους τελευταίους μήνες του στον πρωθυπουργικό θώκο».

foto MK

Την πρόβλεψη ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα επισκεφθεί την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονικης του χρόνου με.... άλλο θεσμικό ρόλο, κάνει σήμερα σε συνέντευξή του στην «δημοκρατική» ο επικεφαλής των ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας κ. Μανώλης Κεφαλογιάννης –εκφράζοντας την πεποίθηση πως αφενός συνεχίζει τα πολιτικά ψέματα και αφετέρου δεν είπε απολύτως τίποτε στην εμφάνιση που έκανε στην Θεσσαλονίκη.
Επιπλέον, δηλώνει πως η Ν.Δ. πιστεύει στις μεταρρυθμίσεις και είναι έτοιμη να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας, ενώ εκφράζει την πεποίθηση πως οι Ευρωπαίοι εταίροι μας έχουν στηρίξει όλα αυτά τα χρόνια την Ελλάδα. Και θα συνεχίσουν να την στηρίζουν εφόσον χρειαστεί. Ο κ. Κεφαλογιάννης, μιλάει για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας αλλά και για τον πρωτογενή τομέα, που απαιτεί στήριξη.

Η συνέντευξη αναλυτικά:

• Κύριε Κεφαλογιάννη, να ξεκινήσουμε από την πρόσφατη ομιλία του πρωθυπουργού στην ΔΕΘ. Τι είπε τελικά στον ελληνικό λαό την ώρα που υπάρχει σοβαρός κίνδυνος και για νέο μνημόνιο;
Παρακολουθήσαμε μία άτονη και άνευρη ομιλία από πλευράς του πρωθυπουργού. Μία ομιλία στην οποία ο πιο γνήσιος εκφραστής του παλιού προσπάθησε για πρώτη φορά να καθορίσει το νέο. Το χθες να μιλήσει για το αύριο. Το παρελθόν να σχεδιάσει το μέλλον.
Γιατί πλέον ο σημερινός πρωθυπουργός στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας είναι ένας πρωθυπουργός σε σίγουρη αποδρομή. Που διάγει τους τελευταίους μήνες του στον πρωθυπουργικό θώκο. Και η επόμενη επίσκεψή του στη ΔΕΘ θα πραγματοποιηθεί του χρόνου με άλλο θεσμικό ρόλο.
Αλλά μου προκαλεί πράγματι απορία.
Πόσος λαϊκισμός χρειάζεται για να εμφανίζεσαι ανερυθρίαστα από το βήμα της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης το 2017 όταν έχει προηγηθεί η αλήστου μνήμης εμφάνισή σου, το 2014;
Πόσο πολιτικό θράσος απαιτείται για να εμφανίζεσαι σήμερα σαν τον μεγαλύτερο υπέρμαχο των επενδύσεων, να καλείς «εγκαρδίως» τους ξένους επενδυτές να προτιμήσουν την Ελλάδα όταν την ίδια ώρα διώχνεις επενδύσεις;
Όταν η δική σου κυβέρνηση συνεχώς προσπαθεί να μπλοκάρει την επένδυση στις Σκουριές ή την επένδυση στο Ελληνικό. Που το βαφτίζει τη μία δάσος και την άλλη αρχαιολογικό χώρο.
Πόσο πολιτικό αμοραλισμό πρέπει να διαθέτεις για να δηλώνεις ότι η χώρα βγαίνει από τα μνημόνια του χρόνου τον Αύγουστο όταν έχεις βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή σου στη διατήρηση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων για πολλά χρόνια και έχεις ψηφίσει δυσβάστακτα μέτρα για το 2019 και 2020 έχοντας δεσμεύσει και τη χώρα και την επόμενη κυβέρνηση;
Αλήθεια πόσο πιο ψηλά ακόμη θα ανεβάσει τον πήχη του πολιτικού ψέματος ο πρωθυπουργός;

• Να περάσουμε στον πρόεδρο της Ν.Δ. κ. Κυριάκο Μητσοτάκη. Στην ομιλία του στους φορείς μίλησε για 'νέες δουλειές', 'μείωση φόρων' και 'στήριξη των αδυνάμων'. Εκτιμάτε ότι μπορεί η Ν.Δ. εάν κερδίσει στις εκλογές να καταφέρει να ανατρέψει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα;
Η Νέα Δημοκρατία πολύ σύντομα θα κληθεί να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Και το εύλογο ερώτημα όλης της ελληνικής κοινωνίας είναι αυτό που θέσατε. Αν μπορούμε να ανατρέψουμε την αρνητική πορεία της χώρας μας και να την οδηγήσουμε στην πραγματική έξοδο από την κρίση.
Η Παράταξή μας πιστεύει στη δύναμη της ελεύθερης οικονομίας και στην αδήριτη αναγκαιότητα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της προστασίας των κοινωνικά αδυνάτων. Στέκεται ιδεολογικά δίπλα στην υγιή επιχειρηματικότητα και απέναντι στον παρασιτικό και κρατικοδίαιτο καπιταλισμό.
Δεν παθαίνει αλλεργικά σοκ με τις επενδύσεις όπως η σημερινή αριστερόστροφη και ιδεοληπτική κυβέρνηση.
Γιατί γνωρίζουμε βαθιά ότι η Ανάπτυξη της οικονομίας θα έρθει μόνο μέσα από γιγαντιαίες ιδιωτικές και δημόσιες επενδύσεις. Που θα αυξήσουν και δεν θα μεγεθύνουν στρεβλά το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν. Που θα ανοίξουν νέες θέσεις εργασίας. Για να μπορέσουμε να δώσουμε ένα τέλος στη μάστιγα της εποχής της κρίσης, την ανεργία. Και ιδίως την ανεργία των νέων παιδιών. Για να έχει την αναπτυξιακή ευκαιρία να επαναπατριστεί ένα σημαντικό κομμάτι από τα λαμπρά νέα παιδιά μας που μετανάστευσαν για ένα καλύτερο αύριο.
Αλλά για να μπορέσεις να προσελκύσεις επενδύσεις απαιτείται όχι μόνο μείωση της φορολογίας αλλά ένα σταθερό φορολογικό περιβάλλον. Που δεν θα αυξομειώνονται κάθε έξι μήνες με τα συνεχή φορολογικά νομοσχέδια οι φόροι. Πολιτών και επιχειρήσεων. Και σε αυτό θα πρέπει να συναινέσουμε όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Στην ανάγκη ύπαρξης ενός φορολογικού νομοσχεδίου πολυετούς ισχύος.
Η Παράταξή μας πιστεύει στις μεταρρυθμίσεις. Που θα μας δώσουν τη δυνατότητα να μειώσουμε τη φορολογία. Και ο ελληνικός λαός ξέρει ότι αυτό δεν είναι λόγια ή προεκλογικές υποσχέσεις που θα ξεχαστούν μετά τις εκλογές. Το έχουμε ήδη πραγματοποιήσει στην προηγούμενη κυβερνητική μας θητεία με τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση, με τη μείωση του φόρου Αλληλεγγύης, με τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών.
Σε πλήρη αντίθεση με τη σημερινή κυβέρνηση που από ιδεολογική αγκύλωση διαρκείας φοβάται τις μεταρρυθμίσεις και δεν τολμά να αγγίξει τις άλογες δαπάνες του κράτους και έτσι μοιραία αναγκάζεται να αυξήσει υπερβολικά τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές για να μπορέσει να πετύχει τους στόχους του προγράμματος.
Η Παράταξή μας πιστεύει σε ένα λιτό και αποτελεσματικό κράτος. Που στόχος του θα είναι ένας και μόνο. Η εξυπηρέτηση του Πολίτη. Όχι το βόλεμα του κρατικοδίαιτου συνδικαλιστοπατέρα.

• Πώς είναι το κλίμα στην Ευρώπη και στο Ευρωκοινοβούλιο για την Ελλάδα; Φαίνεται ότι κάποιοι επιμένουν να στηρίζουν τον Έλληνα πρωθυπουργό αλλά υπάρχει και η δυσαρέσκεια για την πορεία των μεταρρυθμίσεων στην χώρα μας.
Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας έχουν στηρίξει όλα αυτά τα χρόνια την Ελλάδα. Και θα συνεχίσουν να την στηρίζουν εφόσον χρειαστεί. Όπως πρόσφατα δήλωσε ο πρόεδρος του Euro Working GroupΤόμας Βίζερ η μόνη χώρα που δανείζεται φθηνότερα από την Ελλάδα παγκοσμίως είναι το Βατικανό. Και αυτό οφείλεται στην αλληλεγγύη των εταίρων μας. Το μίγμα, όμως των μέτρων που λαμβάνονται είναι αποκλειστική «ιδιοκτησία» της ελληνικής κυβέρνησης. Η επιλογή της υπερφορολόγησης αντί της έντασης στον τομέα των μεταρρυθμίσεων είναι αποκλειστική επιλογή της ελληνικής κυβέ ρνησης. Σας θυμίζω τις απαντήσεις του Επιτρόπου Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί σε σειρά ερωτήσεων που του έχω υποβάλλει τα τελευταία δύο χρόνια. Μεταξύ των οποίων και μία που αφορά άμεσα την περιοχή σας για το αν ήταν επιλογή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να καταργηθούν οι μειωμένοι συντελεστές ΦΠΑ. Είμαι βέβαιος γιατί την προβάλλατε ότι θυμάστε την απάντηση που ήταν «επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης η αύξηση των φορολογικών βαρών» !!!

• Έχετε κάνει πολλές παρεμβάσεις για τον πρωτογενή τομέα στο Ευρωκοινοβούλιο. Πιστεύετε ότι απαιτείται να στηριχθεί αυτό το τεράστιο κεφάλαιο για την χώρα μας την στιγμή που η κυβέρνηση ασκεί φορο-μπηχτική πολιτική κατά των αγροτών;
Η αγροτική ανάπτυξη και κυρίως η αειφόρος αγροτική ανάπτυξη αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. Ιδιαίτερα στη δύσκολη οικονομική συγκυρία που βιώνουμε. Στο πλαίσιο αυτό έχουμε παρουσιάσει συγκεκριμένες, υπεύθυνες και ειλικρινείς προτάσεις άμεσα εφαρμόσιμες που θα μπορέσουν να συμβάλλουν στην αναγέννηση του πρωτογενούς τομέα. Και αυτό οι αγρότες μας το γνωρίζουν καλά. Όπως θυμούνται πολύ καλά και το σημερινό πρωθυπουργό και τις προεκλογικές του υποσχέσεις πάνω στα τρακτέρ. Που αποδείχθηκαν καρποί της αυταπάτης.

60 χρόνια από τη συνθήκη της Ρώμης. Ώρα για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

foto MK

60 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ.
ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ.
Του Μανώλη Κ. Κεφαλογιάννη

25η Μαρτίου 1957. Ρώμη. Γενέθλια ημερομηνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
60 χρόνια κοινής Ιστορίας της Ευρώπης συμπληρώνονται εφέτος.
Αλλά πριν πάμε στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ας δούμε τις συνθήκες της εποχής.
Γιατί η ένωση της Ευρώπης, έγινε επιτακτική ανάγκη;
Μία Ευρώπη, σας θυμίζω, που για αιώνες ήταν πεδίο συνεχών μαχών και αδιάκοπων πολέμων.
Και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα χτίστηκε μετά τις στάχτες δύο Παγκοσμίων Πολέμων.
Που θρηνήσαμε δεκάδες εκατομμύρια θύματα. Και μία γενικευμένη καταστροφή στις υποδομές, στους δρόμους, στα δίκτυα.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος καθόρισε ξεκάθαρα νικητές και χαμένους στο στρατιωτικό πεδίο.
Άφησε, όμως, όπως ο κάθε πόλεμος όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς «πληγωμένους». Βαριά ηττημένους.
Και αυτό το αντιλήφθηκε πρώτος, ο εκ των νικητών του Πολέμου.
Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ. Που δύο χρόνια μετά τη λήξη του σε μία ιστορική του ομιλία στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης.
Μίλησε πρώτος για την ανάγκη δημιουργίας των «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης».
Με την ενεργό και ισότιμη συμμετοχή και των νικητών και των ηττημένων.
Βρετανών, Γάλλων και Γερμανών.
Μία Ένωση που θα τερμάτιζε τους πολέμους.
Και αυτή η ιδέα βρήκε άξιους συνεχιστές. Γνήσιους ευρωπαϊστές.
Όπως οι Ζαν Μονέ, Ρομπέρ Σουμάν, Πάουλ Χένρι Σπάακ και Αλτσίντε ντε Γκασπέρι και άλλοι.
Την έκαναν πράξη πολιτικοί ηγέτες ισχυρής ακτινοβολίας όπως οι Σαρλ Ντε Γκολ και Κόνραντ Αντενάουερ.
Το πρώτο βήμα έγινε με τη Συνθήκη του Παρισιού του 1951.
Όπου έξι κράτη –Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ολλανδία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο- υπέγραψαν την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα.

Σκοπός της Συνθήκης, η παγίωση της ειρήνης ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Πρωταρχικό στόχος η δημιουργία μιας κοινής αγοράς για τα κύριες πρώτες ύλης της πολεμικής βιομηχανίας, τον άνθρακα και το χάλυβα.

Έτσι χώρες που κατά την διάρκεια του πολέμου ήταν αντίπαλες τώρα μοιράζονταν και συνδιαχειρίζονταν την παραγωγή άνθρακα και χάλυβα.

Μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Παρισίων η διαδικασία της συνεργασίας των έξι κρατών-μελών γνώρισε μία διπλή αποτυχία. Ένα διπλό βήμα οπισθοχώρησης.

Το σχέδιο για τη δημιουργία κοινού ευρωπαϊκού στρατού απορρίφθηκε –νομίζω για δύο ψήφους- από τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση.

Κάτι που ανέτρεψε τα σχέδια για την Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα που αποσκοπούσε στη δημιουργία μίας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας με διπλό Κοινοβούλιο.

Η πρώτη απόπειρα ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης οδήγησε στην αναζήτηση πρακτικότερων πεδίων.

Όπως αυτό της οικονομικής συνεργασίας.

Έτσι φτάσαμε στις Συνθήκες της Ρώμης που υπογράφτηκαν 60 χρόνια πριν στις 25 Μαρτίου 1957.

Που θεωρείται επίσημα ως γενέθλια ημερομηνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δύο Διεθνείς Συνθήκες που τις υπέγραψαν η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία.

Με τις οποίες ιδρύθηκαν η γνωστή μας ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα) και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας.

Αρκετά χρόνια μετά το 1973 στην παρέα των έξι προστέθηκαν ακόμη τρεις.

Η Μεγάλη Βρετανία, η Ιρλανδία και η Δανία.

Το 1981 η ΕΟΚ των εννιά μελών έγινε ΕΟΚ των Δέκα.

Με την είσοδο της χώρας μας, της Ελλάδος.

Με την καθοριστική συμβολή, τις προσωπικές ενέργειες, την τόλμη και τη διορατικότητα του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Μία κορυφαία πολιτική του επιλογή.

Κόντρα, στο λαϊκισμό της εποχής. Που ξεσήκωνε τον κόσμο κατά της επιλογής Καραμανλή θεωρώντας την είσοδό μας καταστροφική.

Όλοι θυμάστε ή έχετε διαβάσει για το περίφημο σύνθημα της τότε αντιπολίτευσης: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Ο λαϊκισμός στη χώρα μας αλλάζει πρόσωπο, αλλάζει συνθήματα αλλά δυστυχώς δεν αλλάζει συνήθεια.

Να καταστρέφει, να σκοτώνει κάθε θετικό που προσπαθεί να γίνει στην Πατρίδα μας.

Και επειδή ζούμε καιρούς που ο αντιευρωπαισμός έγινε μόδα...

Ο αρνητικός ευρωσκεπτικιστής «trendy» κατά το συρμό της εποχής...

Καιρός να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους.

Απαντώντας, στο πρώτο εύλογο ερώτημα:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ευνοήσει την Ευρώπη και τους ευρωπαϊκούς λαούς;

Ασφαλώς, ναι.

Τους προσέφερε και τους προσφέρει 72 χρόνια πραγματικής και αδιασάλευτης Ειρήνης και κανονικής Δημοκρατίας.

Αντίστοιχα σε εμάς τις χώρες του Νότου 72 χρόνια Ειρήνης και 40 και πλέον χρόνια πραγματικής Δημοκρατίας.

Αυτή, είναι η μεγάλη συνεισφορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην Ευρώπη και στους ευρωπαϊκούς λαούς.

Εύλογο ερώτημα, δεύτερο:

Είχε η Ελλάδα άλλα θετικά από τη συμμετοχή της;

Μια δημοσκόπηση είναι, καθώς λέγεται, η φωτογραφία της στιγμής.

Το 2015 αποτέλεσε αναντίρρητα μια ενδιαφέρουσα στιγμή για να ρωτήσει κάποιος τους Έλληνες τι θεωρούν ότι κέρδισαν από τη συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αφενός γιατί, με κάποιες εξαιρέσεις, επρόκειτο για την τελευταία χρονιά που διανεμήθηκαν οι πόροι του ευρωπαϊκού πακέτου ΕΣΠΑ 2007-2013, προτού περάσουμε στη νέα περίοδο 2014-2020.

Επιπλέον, διότι υπήρξε μια χρονιά στην οποία η πορεία της χώρας σε ευρωπαϊκό πλαίσιο τέθηκε εν αμφιβόλω.

Η απάντηση στην παραπάνω ερώτηση, όποια κι αν είναι, απαντά ταυτοχρόνως σε κάποιες ακόμη ερωτήσεις:

Γιατί συνέβησαν όλα αυτά;

Γνωρίζουμε αλήθεια σε ποιους τομείς έχουν εισρεύσει ευρωπαϊκά χρήματα;

Γνωρίζουμε τελικώς πού η Ελλάδα έχει βγει κερδισμένη από τη συμμετοχή στην Ε.Ε.;

Μόλις το 36,3% των ερωτηθέντων απαντά ότι η Ελλάδα έχει βγει κερδισμένη "στην οικονομική ανάπτυξη και ευημερία" από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πρόκειται για ένα θαυμαστά χαμηλό ποσοστό, λαμβάνοντας υπόψη τα ευρωπαϊκά χρήματα που έχουν εισρεύσει στην Ελλάδα με σκοπό τη μόχλευσή τους στην ελληνική οικονομία, από τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα το 1982 κι έπειτα.

Το συνολικό ποσό υπολογίζεται περί τα 160 δισεκατομμύρια σημερινά ευρώ.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι πρόκειται για μια παταγώδη ελληνική και ευρωπαϊκή αποτυχία στον τομέα των δημοσίων σχέσεων. Στο κομμάτι της επικοινωνίας.

Είναι η πρώτη στη σειρά των απαντήσεων στις οποίες εκείνοι οι οποίοι θεωρούν τη χώρα ζημιωμένη στον τομέα αυτό είναι περισσότεροι από εκείνους που τη θεωρούν κερδισμένη.

Γιατί δυστυχώς...

Πέρα ή πίσω από τα νούμερα θριαμβεύουν ήδη εδραιωμένες αντιλήψεις και στερεότυπα.
Είναι, όμως η σημερινή Ευρώπη, η Ευρώπη που θέλουμε;
Είναι ελκυστική στους ευρωπαϊκούς λαούς;
Αποτελεί τον οραματισμό των ιδρυτών της;
Η απάντηση από έναν γνήσιο ευρωπαϊστή είναι εύκολη.
Όχι!

Η Ευρώπη προχωράει με δύο βήματα μπροστά και ένα πίσω.
Και σε πολλά θέματα κάνει άλματα πίσω.
Παράδειγμα, η διαχείριση της προσφυγικής κρίσης.
Που πιάστηκε αδιάβαστη και απροετοίμαστη.
Που άφησε να πάρουν τον πρώτο ρόλο, οι εθνικοί εγωισμοί, οι πολιτικές απομονωτισμού.
Που ακόμη και σήμερα αποτρέπουν τη σωστή υλοποίηση του προγράμματος μετεγκατάστασης προσφύγων.
Μία Ευρώπη που παρουσιάζει δυστυχώς σημαντικό, σημαντικότατο έλλειμμα ηγεσίας.
Γιατί είναι αδιανόητο, η Ευρώπη των 500 εκατομμυρίων να μην μπορεί να φιλοξενήσει 1 εκατομμύριο πρόσφυγες.
Την ίδια ώρα που μικρές χώρες όπως ο Λίβανος και η Ιορδανία φιλοξενούν κοντά στα 4 εκατομμύρια πρόσφυγες και η Τουρκία που όλοι –και ορθώς- μεμφόμαστε 3 εκατομμύρια.
Κοντά στο προσφυγικό πρόβλημα και τα υπόλοιπα.
Οικονομία, Ασφάλεια.
Και έτσι βρίσκουν γόνιμο έδαφος οι γλυκίζουσες φωνές του λαϊκισμού και του άγονου και στείρου ευρωσκεπτικισμού.
Που έχουν κοινό παρανομαστή.
Θα περνάμε καλύτερα μόνοι μας.
Εκεί, όσοι πραγματικά πιστεύουμε στην Ευρώπη πρέπει να δώσουμε πειστική απάντηση.
Γιατί όσοι πιστεύουμε στην ευρωπαϊκή ιδέα...
Θέλουμε περισσότερη και καλύτερη Ευρώπη.
Που θα προχωρήσει με γρήγορα βήματα.
Προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στην οικονομία.
Για να γίνει επιτέλους πραγματικότητα η Οικονομική και Νομισματική Ένωση.
Που έχει μείνει στο δεύτερο κομμάτι της. Τη Νομισματική.
Γιατί αν η Ευρώπη είχε πραγματικά ΟΝΕ και όχι ΝΕ θα είχε τα απαραίτητα χρηματοδοτικά εργαλεία να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση.
Θα είχε τα χρηματοδοτικά εργαλεία που είχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και ξεπέρασαν την κρίση.
Μία κρίση που ξεκίνησε εκεί αλλά ο ιός καταπολεμήθηκε γρήγορα.
Με έκδοση κρατικών ομολόγων, με εκτύπωση χρήματος, έστω και λίγο πληθωριστικού.
Και η Ευρώπη που κόλλησε τον ιό δεν είχε τη δυνατότητα να κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Άρα ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σημαίνει κοινή οικονομική και νομισματική πολιτική.
Αλλά ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σημαίνει και Ευρώπη μίας φωνής στην εξωτερική της πολιτική.
Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σημαίνει κοινή πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας.
Αλήθεια, αναλογιστείτε τι σημαίνει για την Πατρίδα μας η πραγματικά κοινή ευρωπαϊκή πολιτική στα θέματα άμυνας και ασφάλειας.
Ειδικά αυτές τις μέρες που παρατηρούμε όλοι μας μία διαρκώς κλιμακούμενη πρόκληση από τους ανατολικούς γείτονές μας.
Αλλά εδώ θέλω να σημειώσω σε αυτό το θέμα κάτι σημαντικό.
Η Ευρώπη που κάποιοι κατηγορούν και της ρίχνουν όλα τα αναθέματα αντιδρά σθεναρά στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας.
Καταγγέλλοντάς την ότι δεν σέβεται τις σχέσεις καλής γειτονίας.
Γιατί παραβιάζει συστηματικά τον ελληνικό εναέριο χώρο και τα ελληνικά χωρικά ύδατα.
Την καταγγέλλει ότι δεν σέβεται και αμφισβητεί τη Διεθνή Συνθήκη της Λωζάννης. Άρα το Διεθνές Δίκαιο.
Την καταγγέλλει ότι όσο δεν αναγνωρίζει κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί να γίνει μέλος της.
Την καταγγέλλει ότι η πορεία της ειδικά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2015 δεν προσομοιάζει σε κράτος δικαίου.
Την καταγγέλλει ότι παρουσιάζει σημαντικό έλλειμμα δημοκρατίας που την απομακρύνει από την Ευρώπη.
Την Ευρώπη των Αρχών και των Αξιών.
Που είμαι βέβαιος ότι θα προχωρήσει μπροστά.
Και θα δώσει πειστική απάντηση στους λαϊκιστές εποχής.
Τους διάφορους Φάρατζ, Λεπέν, Μπέμπε Γκρίλο, Ιγκλέσιας.
Που ονειρεύονται τη διάλυσή της. Που επενδύουν πολιτικά σε αυτήν.
Γιατί 60 χρόνια μετά η Ενωμένη Ευρώπη οφείλει.
Να εμπνεύσει και πάλι τους πολίτες της Ευρώπης.
Να μην είναι όραμα των ιδρυτών της.
Αλλά κατάκτηση των λαών της.
Και όλοι πρέπει να θυμόμαστε τα κυρίαρχα αγαθά που μας πρόσφερε και μας προσφέρει.
Την Ειρήνη και τη Δημοκρατία.
Γι' αυτό οφείλω να υπενθυμίσω σε όλους αυτούς τους αρνητές της Ευρώπης.
Όποιος δεν γνωρίζει την Ιστορία, είναι καταδικασμένος να την ζήσει ξανά στη χειρότερή της μορφή.

Πρόγραμμα για τον εκδημοκρατισμό της Οικονομίας και τη Μεταβίβαση της οικονομικής δύναμης στους εργαζομένους (ESOP)

MK 01

Άρθρο του Μανώλη Κεφαλογιάννη στην εφημερίδα τα ΝΕΑ της 1η Φεβρουαρίου.

 

Ο ΔΟΛ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ στην συμβολική τιμή του 1€.

Τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα τελευταία χρόνια οι επιχειρήσεις του Τύπου στην Ελλάδα έχουν οδηγήσει πολλά ΜΜΕ έντυπα και ηλεκτρονικά στη διακοπή των εργασιών τους και εκατοντάδες εργαζομένους, δημοσιογράφους, τεχνικούς κ.λπ. στην ανεργία.

Το ζητούμενο στην παρούσα φάση δεν είναι ο καταλογισμός ευθυνών. Αυτό πιθανότατα θα γίνει. Σήμερα, όμως, που ένας ακόμη μεγάλος δημοσιογραφικός οργανισμός οδηγείται στην πτώχευση τα ζητούμενα είναι άλλα.

- Η απειλή στην πολυφωνία και στην ενημέρωση των πολιτών.

- Το φάσμα της ανεργίας για τους εργαζόμενους στο ΔΟΛ.

Σε αυτά θα πρέπει να δώσουμε πειστικές και πιεστικές λύσεις.

Γιατί έχουμε υποχρέωση και απέναντι στους αναγνώστες και απέναντι στους εργαζόμενους. Σε όλους αυτούς που ακόμη κρατούν ανοικτά και όρθια τα έντυπα του δημοσιογραφικού οργανισμού.

Πριν αρκετά χρόνια στο βιβλίο μου «Προβλήματα Δημοκρατίας» είχα αφιερώσει ένα ολόκληρο κεφάλαιο για τον εκδημοκρατισμό της Οικονομίας και τη Μεταβίβαση της οικονομικής δύναμης στους εργαζομένους.

Η υιοθέτηση της αρχής ότι ο εργαζόμενος μπορεί να αποκτήσει κεφάλαιο με μόνο μέσο την εργασία του.

Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει εφαρμοστεί σε 12.000 μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις με 12 εκ. εργαζομένους και με σημαντικά αποτελέσματα. Ανάμεσά τους, οι πολύ γνωστές εταιρείες AVIS και XEROX όπου το 75% των μετοχών ανήκει στους εργαζόμενους αποδίδοντάς τους ένα δεύτερο μισθό από τα κέρδη των επιχειρήσεων.

Το μοντέλο αυτό μπορεί να εφαρμοστεί και στη χώρα μας, με την συνεργασία κυβέρνησης - Βουλής και εργαζομένων. Ειδικά σήμερα που ο ΔΟΛ θα οδηγηθεί στην πτώχευση και οι εργαζόμενοι του στην ανεργία.

Μπορούν, λοιπόν να μεταβιβαστούν οι μετοχές του στους εργαζόμενους που θα πάρουν την τύχη του Οργανισμού στα χέρια τους. Αυτό, ασφαλώς, προϋποθέτει από τις πιστώτριες Τράπεζες ρύθμιση του δανεισμού του Οργανισμού ώστε να καταστεί άμεσα βιώσιμος.

Τώρα δεν είναι η ώρα απόδοσης ευθυνών. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει.

Είναι, όμως η ώρα που κανένας μας δεν πρέπει να παραμείνει απαθής και άφωνος στον περιορισμό της πολυφωνίας στην ενημέρωση και κυρίως μπροστά στο φάσμα της ανεργίας 600 εργαζόμενων και ίσως πολύ περισσότερων ακόμη από τις συνεργαζόμενες εταιρείες με το ΔΟΛ.

Σελίδα 1 από 18